Orzechów z niskiego lotu

Zdjęcie lotnicze pokazuje tylko mały fragment Orzechowa. Jest na nim za to najstarsza budowla, pochodząca z czasów początków obecnego założenia wsi. Pokazuje również ważny moment: odbudowę kościoła po ubiegłorocznym uderzeniu pioruna w wieżę.

Wraz z kościołem czytelny jest fragment owalnicy – dwóch dróg obiegających kościół dookoła. Taki układ „zafundowano” wsi w drugiej połowie XIII w. Metryką tego wydarzenia jest właśnie kościół z tego okresu. Nazwa „Wrechow”, która pojawia się dopiero w 1311 r., świadczy o słowiańskim pochodzeniu miejscowości.

We wczesnym średniowieczu osada koncentrowała się bliżej jeziora, które było znacznie większe niż dzisiejsze. Leżała ona na szlaku z Cedyni w kierunku zachodnim. Ważną rolę odgrywało rybołówstwo, a pokarmu dostarczała pobliska puszcza. Eksploatacja środowiska przybrała na sile we wspomnianym XIII w. – czasach wielkiej kolonizacji askańskiej. Askańczycy to dynastia margrabiów brandenburskich, która zawładnęła Ziemią Cedyńską.

Swoje piętno odcisnęły w Orzechowie cysterki oraz joannici. We wspomnianym 1311 roku biskup kamieński Heryk von Wachholz potwierdził cedyńskiemu klasztorowi nadania ziemi w Orzechowie. Cysterki sprawowały patronat nad miejscowym kościołem. W późnym średniowieczu wieś podzielona była na część cysterską oraz zakonu rycerskiego joannitów. Ten ostatni swoją siedzibę miał w Golicach. W 1466 r. wielki mistrz zakonu joannitów Liborius von Schlieben odkupił od margrabiego Albrechta II 16 włók ziemi w Orzechowie. Kolejna część wsi należała do rodziny rycerskiej.